Reditelj Ken Rasel je 50-ih godina napravio neke od najpoznatijih fotografija pripadnika ove subkulture i u potpunosti slikom dočarao njihov stil života.

Njihov stil odevanja odlikovalo je originalno edvardijansko odelo koje se sastojalo iz dugog, strukiranog žaketa, uskih pantalona i cipela sa klapnom. Obične bele košulje i žaket delio je elegantni prsluk, a kravate su se vezivali vindzorskim čvorom. Kose su im uglavnom bile srednje dužine, začešljane u stranu, a neretko su stavljali i gelove kako bi dobili željenu frizuru. Ovu nekonvencionalnu modu prihvatali su adolescenti iz niže radničke klase 50-ih godina u Londou.  Prvi put se termin “tedi bojs” /teddy boys spominje u članku “Dejli ekspresa” 1953. godine.

Pripadnice ovog pokreta nosile su drapirane jakne, espadrile, strukirane haljine, a slameni šeširi su bili dodaci njihovim odevnim kombinacijama.

Naziv Tedi je zapravo skraćenica imena Edvard upravo zbog edvardijanskog odela koje su nosili. U početku su slušali džez, ali kasnije se njihov muzički ukus proširio i na amerčki rokenrol, koji se polako razvijao. Popularni muzičari i bendovi među pripadnicima tedi kulture bili su Jerry Lewis, Bad Reputaton, Elvis Presley, Black Cat Rebellion…

Bili su željni provoda i zabave. Osim po svom prepoznatljivom izgledu tedi bojsi su javnosti bili poznati i po problemima i rasističkim napadima koje su izazivali u javnosti. Na primer, učesnici su u neredima u Noting Hilu kada su napadali doseljenike iz Indije, a pripadnici ove subkulture optuženi su i za ubistvo tinejdžera ’53. Važili su za strah i trepet na ulicama Londona. Zbog takvog ponašanja, nisu mogli da uđu u pojedine pabove ili na filmske projekcije. Vremenom su tediji počeli da osnivaju svoja mesta za okupljanje, od kojih je najpoznatiji klub “Crni gavran” koji je radio sve do sredine 70-ih godina.

Tedi bojsi i njihov način života bili su inspiracija za umetnost širom sveta, pa otuda i filmovi poput The Teddy Boys, Le Notti dei Teddy Boys, a napisane su i knjige poput Diary of a Teddy Boy.